مدرسه ای که از عسق به پدر و مادر ساخته شد
بعضی تصمیم ها از یک خاطره قدیمی آغاز می شوند، از ریشه هایی که سالهای پیش در یک خانواده شکل گرفته اند و روزی به ثمر می نشینند. برای خانم فیروزه صدیقی خیر مدرسه ساز ، از ساخت مدرسه نه یک تصمیم ناگهانی ، بلکه ادامه راه خانواده ای بود که تمام زندگیش با تعلیم و تربیت گره خورده بود.
او متولد تهران و دانش آموخته کارشناسی ارشد اقتصاد از دانشگاه شهید بهشتی است.سالها در وزارت امور اقتصادی و دارایی سپس در بانک توسعه صنعتی فعالیت کرده، مدتی نیز برای ادامه تحصیل فرزندانش در انگلستان زندگی کرده است. اما پس از بازگشت به ایران علاوه بر تاسیس مجمع بیوتکنولوژی گیاهی «رعنا» مسیر تازه ای برای ماندگار کردن نام خانواده اش انتخاب کرد، مسیری که به ساخت یک مدرسه انجامید.
جرقه ای ،که هر روز تکرار می شد
خانم صدیقی از روزی می گوید که تصمیم ساخت مدرسه در ذهنش شکل گرفت، تصمیمی که هر روز با عبور از یک مدرسه در ملارد پررنگ تر می شد.
او میگوید :« هر روز که برای کار در ملارد می آمدم ، از کنار مدرسه دخترانه برکت عبور می کردم هر با با خودم فکر می کردم که چرا مدرسه ای به نام پدر و مادرم نسازم »
این سوال ساده کم کم به یک تصمیم بزرگ تبدیل شد، تصمیمی که ریشه در عشق و احترام به پدر و مادری داشت که عمرشان را صرف فرهنگ و آموزش کرده بودند.
یادگاری که با همراهی خانواده ساخته شد
پدر خانم صدیقی فرهنگی بود او نیز در خانواده ای رشد کرده که آموزش مهمترین سرمایه زندگی محسوب می شد. به همین دلیل ساخت مدرسه برای او ساخت یک ساختمان نبود، ادای دینی بود به سالها تلاش پدر و مادرش
او این ایده را با خواهر و برادرش درمیان گذاشت و می گوید با استقبال خواهر و همسرش روبرو شد.نتیجه این همدلی ساخت مدرسه به نام پدر و مادرشان در شهرستان ملارد بود، مدرسه ای که تنها به مدت یک سال ساخته شد و در مهر ماه 1404 پذیرای دانش آموزان شد.
مدرسه، جایی که انسان ساخته می شود
خانم صدیقی معتقد است ارزش واقعی مدرسه ، فراتر از دیوارها و کلاس های آن است .
او می گوید: « چون در خانواده فرهنگی بزرگ شدم، خوب میدانستم مدرسه چه نقش شگفت انگیزی در ساختن انسانها دارد .چه کاری ارزشمند تر از اینکه تعداد مدارس کشور بیشتر شود تا در همه شهر ها و روستا ها انسانهای شریف و توانمند و مسئولیت پذیر تربیت شود »
از نگاه او، مدرسه سازی سرمایه ای برای آینده یک ملت است، آینده ای که از کلاس های درس آغاز می شود.
خانم صدیقی باور دارد شرایط اقتصادی امروز ممکن است بسیاری از علاقمندان به مدرسه سازی را نگران هزینه کند، اما این نگرانی نباید مانع انجام این کار خیر شود.
او تاکید می کند « ساخت یک مدرسه شاید برای یک نفر از نظر مالی دشوار باشد ، اما اگر چند نفر همفکر و هم عقیده کنار هم قرار بگیرند و با برنامه ریزی مشارکت کنند، می توانند این مسیر را طی کنند مدرسه سازی یکی از ارزشمند ترین کار های خیر است و با همدلی ، انجام آن دور از دسترس نیست »
داستان فیروزه صدیقی یادآور این حقیقت است که گاهی یک اندیشه ساده ، یک خاطره خانوادگی و یک تصمیم از دل محبت، می تواند به خانه ای برای ، آموزش صدها کودک تبدیل شود، خانه ای که سالها بعد، ثمر آن را باید در زندگی انسانهایی دید که از پشت نیمکت های همان مدرسه، آینده ایران را خواهند ساخت .
